BADACZE ZIEMI ŚWIĘTEJ

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, luty 2012 12:37

Archeologia Żywa

Francuska Szkoła Biblijna i Archeologiczna w Jerozolimie to kolebka archeologii biblijnej. Jedną ze sfer działalności dominikańskiej Szkoły są badania archeologiczne miejsc znanych z kart Starego i Nowego Testamentu. Wśród kadry naukowej oraz studentów są także Polacy.

 

TEKST: DARIUSZ DŁUGOSZ

 

   W Jerozolimie w dominikańskim Klasztorze św. Szczepana mieści się już od ponad stu lat Ecole biblique et archéologique française de Jérusalem (EBAF), czyli słynna Francuska Szkoła Biblijna i Archeologiczna. Klasztor św. Szczepana znajduje się w pobliżu kościoła wzniesionego w V wieku, w którym od 439 r. przechowuje się relikwie tego świetego męczennika z czasów Bizancjum. Początki Szkoły sięgają końca XIX wieku. Wówczas to do klasztoru (powstałego w 1882 r.) przybył o. Marie-Joseph Lagrange (1855-1938). Jego celem było przeprowadzenia studiów nad Biblią. Zainspirowany nazwą nowopowstałej uczelni paryskiej Ecole Pratique des Hautes-Etudes (1868 r.), o. M.-J. Lagrange założył w 1890 r. na terenie jerozolimskiego domu dominikanów Szkołę Praktycznych Studiów Biblijnych. Instytucja uzyskała swoją obecną nazwę Francuska Szkoła Biblijna i Archeologiczna w Jerozolimie w 1920 r., kiedy jej status naukowo-dydaktyczny został uznany przez francuską Akademię Inskrypcji i Literatury. Od 120 lat dominikańska Francuska Szkoła Biblijna w Jerozolimie należy do uznanych i najlepszych w świecie ośrodków biblistyki, paleografii i archeologii biblijnej.

 

 

Klasztor św. Szczepana w Jerozolimie

 

 

Krużganek przed bazyliką św. Szczepana

 

Pionierskie lata
   Ojciec Lagrange − młody profesor historii Kościoła i Pisma Świętego – przybył do Jerozolimy tuż po uzyskaniu doktoratu z prawa w Wiedniu. Celem jego było prowadzenie studiów nad językami biblijnymi. W dobie pontyfikatu papieża Leona XIII, w końcu XIX w., zrodziła się potrzeba pogłębionych studiów Biblii i archeologii biblijnej. Tego zadania podjął się francuski dominikanin, zakładając w dniu 15 listopada 1890 r. Szkołę Biblijną w Jerozolimie.
Pionierskie lata Szkoły Biblijnej przełomu XIX i XX w., mimo wielu trudności materialnych i kadrowych oraz krytyki Kościoła − jej ostrze skierowane było w zbyt racjonalne podejście do biblistyki, zaowocowały szeregiem prac wybitnych biblistów francuskich. Byli to: Antonin Jaussen (1871-1962) − pionier etnografii arabskiej (prowadził wykopaliska w Petrze i Hegra); Hugues Vincent (1872-1960), który okazał się specjalistą archeologii palestyńskiej; Raphaël. Savignac (1874-1951) został znanym ekspertem paleografii semickiej, a Edouard Dhorme (1881-1966) − znakomity asyriolog, odczytał jako pierwszy pismo ugaryckie. Ogromne są także zasługi o. Lagrange dla studiów Nowego Testamentu.

 

  

Tablica nagrobna O. Marie-Josepha Lagrange'a - założyciela Francuskiej Szkoły Biblijnej i Archeologicznej

 

   Szkoła Biblijna w Jerozolimie wydała pokolenie wielu wybitnych francuskich badaczy Biblii, zainicjowała pionierskie wykopaliska archeologiczne w Ziemi Świętej, krytykę tekstu i studia paleografii semickiej oraz opracowała metodologię prowadzenia sondaży archeologicznych. Jej dziełem jest także archiwum fotograficznej dokumentacji archeologicznej, które po dziś służy badaczom Biblii z całego świata.

 

 

Archiwum negatywów, na których uwieczniono pionierskie lata archeologii biblijnej

 

• « poprz.
• nast. »